Κροκοδείλια δάκρυα και υποκρισία από διοίκηση και ΥΠΑΙΘΑ για τον θάνατο της συναδέλφισσας Σ. Χρηστίδου

 Η πολιτική της διάλυσης και ιδιωτικοποίησης του δημόσιου σχολείου, της αποδόμησης του παιδαγωγικού του ρόλου, της τρομοκρατίας και των διώξεων είναι η αιτία της στοχοποίησης και της εργασιακής εξουθένωσης των εκπαιδευτικών

Ο θάνατος της συναδέλφισσας Σ. Χρηστίδου και κυρίως τα όσα έγιναν γνωστά για τις συνθήκες και την αντιμετώπιση που είχε από την διοίκηση όλο το τελευταίο διάστημα, δικαιολογημένα έχουν προκαλέσει αναστάτωση στην εκπαιδευτική κοινότητα. Και η αναστάτωση αυτή δεν οφείλεται στο γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί είδαν σε αυτά τα γεγονότα κάποια τραγική εξαίρεση της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στο δημόσιο σχολείο. Ίσα ίσα. Είδαν σε αυτά να αποτυπώνεται η σκληρή και πολλές φορές εξοντωτική καθημερινότητα και να αποκαλύπτονται τα αδιέξοδα, στα οποία μπορεί να οδηγεί όλους τους συναδέλφους.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες βρέθηκαν οι «καλοθελητές» να μιλήσουν για την «ανάγκη» νέων κατασταλτικών θεσμών και τιμωρητικών μέτρων, πάντα με στόχο τους μαθητές ή τους εκπαιδευτικούς κατά περίπτωση. Μ’ αυτό τον τρόπο καταφέρνουν να βγάλουν από το κάδρο την κυβερνητική πολιτική και το ΥΠΑΙΘΑ, που είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι.

Ξεχωριστή σε υποκρισία υπήρξε για μια ακόμη φορά η σχετική ανακοίνωση που εξέδωσε το ΥΠΑΙΘΑ, όπου ως συνήθως εκφράζει την θλίψη του, πιστοποιεί την επάρκεια των ενεργειών του και την μέριμνά του για τους εκπαιδευτικούς και συνιστά… «σοβαρότητα, μέτρο και σεβασμό». Η ανακοίνωση κλείνει με την διαβεβαίωση ότι… «κάθε πτυχή της υπόθεσης θα εξεταστεί με τη σοβαρότητα, τη θεσμική ευθύνη και τον οφειλόμενο σεβασμό προς την εκλιπούσα, αλλά και προς τη σχολική κοινότητα».

Όμως, για όλα όσα συνέβαιναν, το υπουργείο και η ΔΔΕ Ανατ. Θεσσαλονίκης είχαν λάβει εδώ και μήνες επίσημα έγγραφα από την ίδια την εκπαιδευτικό. Απέναντι σε αυτή την επίσημη ενημέρωση, το ΥΠΑΙΘΑ και η διοίκηση όχι απλά δεν έκαναν τίποτε απολύτως ώστε «…η υπόθεση να αποτιμηθεί με πληρότητα, νηφαλιότητα και θεσμική αξιοπιστία», όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση. Αλλά απέναντι σε έναν άνθρωπο που με κάθε τρόπο τους δήλωνε την κατάσταση και τους κινδύνους που αντιμετώπιζε, αυτό που έκαναν ήταν να συνεχίσουν την ανάλγητη πολιτική της στοχοποίησης και τελικά εξόντωσής της, διώκοντάς την με ΕΔΕ, την οποία δεν είχαν καν την ευαισθησία να σταματήσουν ακόμα κι όταν κινδύνευε η ζωή της. Και αυτό ακριβώς είναι το κύριο ζήτημα και το βασικό συμπέρασμα που το ΥΠΑΙΘΑ και με την ανακοίνωσή του επιχειρεί να αποσιωπήσει. Ότι αυτή η πολιτική με την οποία αντιμετωπίζει τους εκπαιδευτικούς και την οποία εφάρμοσε μέχρι τέλους και στην περίπτωση της σ. Χρηστίδου, είναι που διαμορφώνει το πλαίσιο του θεσμικού και κοινωνικού κανιβαλισμού, με τον οποίο βρίσκεται αντιμέτωπος ο κλάδος.

Παρά τα κροκοδείλια δάκρυα, όμως, το υπουργείο και η κυβέρνηση:

• Αφήνουν ακόμα και λίγο πριν το τέλος της χρονιάς, τα σχολεία (παρά τις συμπτύξεις, μετακινήσεις, υπερωρίες κλπ) να «λειτουργούν» με χιλιάδες κενά και ελλείψεις προσωπικού, υποχρηματοδότηση και ανεπαρκείς υποδομές.
• Αποδομούν τους όρους διαμόρφωσης παιδαγωγικών σχέσεων στο σχολείο, που συνιστούν πυλώνα του παιδαγωγικού του ρόλου. Ο παιδαγωγικός ρόλος του σχολείου πνίγεται ανάμεσα σε «περαστικούς» εκπαιδευτικούς και σε ένα κατευθυνόμενο ανερμάτιστο άθροισμα αποσπασματικών δράσεων. Δράσεων που δεν ξεκινούν από τις παιδαγωγικές και εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών, αλλά από τις ανάγκες του νέου σχολείου της βιτρίνας και της αξιολόγησης.
• Διοικούν προσπαθώντας να επιβάλλουν την υποχρεωτικότητα, με προφορικές πάντα απειλές, βυθίζοντας τη σχολική ζωή στην εντατικοποίηση. Οι εκπαιδευτικοί τα τελευταία χρόνια έχουν αναλάβει πραγματικά δεκάδες νέους ρόλους και ευθύνες, με αποτέλεσμα οι σύλλογοι διδασκόντων παρά τις τεράστιες ανάγκες να μην προλαβαίνουν ούτε να συνεδριάσουν απεμπολώντας την πιο ουσιαστική λειτουργία τους.
• Με δεκάδες αγωγές, χιλιάδες διώξεις και πειθαρχικά, αλλά και αργίες(!) επιχειρούν να φιμώσουν τον κλάδο και να του αφαιρέσουν ακόμη και το συνταγματικό δικαίωμα της απεργίας, στην προσπάθειά τους να επιβάλλουν την αξιολόγηση.
• Στην προσπάθειά τους να ενεργοποιήσουν τον κοινωνικό αυτοματισμό, δείχνουν με το δάχτυλο τους εκπαιδευτικούς επιχειρώντας να τους φορτώσουν τα προβλήματα που δημιουργεί η πολιτική τους. Στοχοποιούν ακόμη και την μητρότητα ως υπαίτια για τα κενά!

Επιμένουμε ότι οι γονείς και οι μαθητές δεν είναι και δεν μπορεί να είναι αντίπαλοι των εκπαιδευτικών. Ούτε μπορεί κάποιες συμπεριφορές να γενικεύονται και να καταλογίζονται γενικώς και αορίστως στους «γονείς».

Από αυτή την άποψη, ειλικρινή συλλυπητήρια για την απώλεια της συναδέλφου Σ. Χρηστίδου, μπορούν και μπορούμε να εκφράσουμε όλοι όσοι λόγω του ρόλου και της θέσης μας βρεθήκαμε και βρισκόμαστε από την ίδια μεριά. Όχι πάντως αυτοί που 6 χρόνια τρομοκρατούν, επιτίθενται και διώκουν τον κλάδο.

Και είναι βέβαιο ότι το χρέος μας απέναντι και στην συναδέλφισσα που έφυγε άδικα και πρόωρα από την ζωή, το χρέος απέναντι σε κάθε συνάδελφο που πνίγεται στα ίδια αδιέξοδα, αλλά και στους μαθητές μας που βιώνουν αυτή την σχολική πραγματικότητα, είναι ο αγώνας για την ανατροπή της. Ο αγώνας ενάντια στην εντατικοποίηση, την εξάντληση, τον εκφοβισμό και την εξόντωση των εκπαιδευτικών περνάει πριν από όλα μέσα από τον αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση. Γιατί ακριβώς αυτά ήρθε να επιβάλει. Περνάει μέσα από τον αγώνα ενάντια στο κατηγοριοποιημένο σχολείο της δεξιότητας και της πληροφορίας. Στον αγώνα για να ξανακερδίσει έδαφος η παιδαγωγική. Στον αγώνα για ένα πραγματικά δημόσιο ενιαίο σχολείο για όλα τα παιδιά. Ό,τι ακριβώς εχθρεύεται η Ζαχαράκη και οι ομογάλακτοί της.

Καλούμε την ΟΛΜΕ να οργανώσει απεργιακό αγώνα διαρκείας, απέναντι σ’ αυτές τις πολιτικές! Για να διεκδικήσουμε τα αιτήματα του κλάδου: μισθολογικά, συνταξιοδοτικά, εργασιακά! Είναι ο μόνος τρόπος υπεράσπισης της ζωής μας και η ΟΛΜΕ οφείλει να το κάνει πράξη!