Το αίμα παγώνει...

 

Το αίμα όλων παγώνει όταν ακούγεται η είδηση της δολοφονίας ενός βρέφους, πόσο μάλλον όταν συνειδητοποιείς ότι στη σύγχρονη εποχή η Αντιγόνη δεν μπορεί να παλέψει για την ταφή του νεκρού αδερφού της γιατί είναι έγκυος και τοξικοεξαρτημένη.

Αντ’ αυτής υπάρχει ένας «ηρωας» ιδιοκτήτης ακινήτου στην περιοχή της Κυψέλης που επέλεξε να νοικιάζει το σπίτι του όχι σε οικογένειες, αλλά σε εταιρεία που διαχειρίζεται βραχυχρόνιες μισθώσεις· και όταν δεν βάζει μέσα Ισραηλινούς ή κάθε λογής τουρίστες, το νοικιάζει σε όσους θέλουν να κρυφτούν, χωρίς κανένα νομιμοποιητικό έγγραφο, με το κατάλληλο αντίτιμο φυσικά.

Πέραν όμως του στεγαστικού προβλήματος που ξεπηδάει σε κάθε όψη της κοινωνικής κρίσης, αναδεικνύεται και ένα ακόμη ζήτημα: δεν έπρεπε το κράτος να αναζητήσει τα παιδιά της κατ’ ευφημισμόν οικογένειας, ένα παιδί 9 χρονών και ένα παιδί 15 χρονών, τα ζωντανά θύματα της νοσηρότητας των γονέων και της αδιαφορίας του κράτους; Ως εκπαιδευτικοί αναρωτιόμαστε τί προβλέπεται να πράττει το Υπουργείο Παιδείας όταν κοινοποιούνται στις κατά τόπους διευθύνσεις αιτήματα αναζήτησης μαθητών. Αναζητήθηκαν οι εν λόγω μαθητές μας; και αν ναι, από πότε και τι κινήσεις έκανε η Εισαγγελία Ανηλίκων; Οι ερωτήσεις θα παραμένουν ρητορικές, όσο οι κοινωνικές υπηρεσίες των νοσοκομείων και των σχολείων παραμένουν «έργα βιτρίνας». Το σύγχρονο σύστημα Κοινωνικής Πρόνοιας και η επιστήμη της κοινωνικής εργασίας ορίζουν την πρώϊμη παρέμβαση στις νεοσύστατες οικογένιες από την περίοδο γέννησης του παιδιού, με ένταση και συχνότητα που προσαρμόζετε στις ανάγκες κάθε οικογένειας.

Για άλλη μια φορά, ο εγκλεισμός παιδιών σε ίδρυμα, ακόμα κι αν πρόκειται για ένα νοσοκομείο, αποδείχτηκε ότι, για να το διατυπώσουμε ευγενικά, δεν ήταν η ενδεδειγμένη επιλογή για τα παιδιά. Δεν κατάφερε καν να τα προστατέψει από τον κακοποιητικό πατέρα, ο οποίος τα απήγαγε μέσα από το νοσοκομείο! Υπερασπιζόμαστε την αποϊδρυματοποίηση, όπως έχει ήδη υλοποιηθεί σε πλήθος ευρωπαϊκών χωρών.

Η αποϊδρυματοποίηση, με ταυτόχρονη θέσπιση Κοινωνικών Υπηρεσιών σημαίνει:

·                     Σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα: Τα κλειστά ιδρύματα στερούν από τους ανθρώπους την αυτονομία, την ελευθερία, την προσωπική επιλογή και τον έλεγχο της ζωής τους.

·                      Έλλειψη εξατομικευμένης φροντίδας: Στα ιδρύματα, λόγω του μεγάλου αριθμού φιλοξενουμένων, η φροντίδα είναι μαζική και απρόσωπη, αδυνατώντας να καλύψει τις μοναδικές ανάγκες κάθε ανθρώπου.

·                     Ψυχολογικές και αναπτυξιακές επιπτώσεις: Η μακροχρόνια παραμονή ανηλίκων σε ιδρυματικό περιβάλλον έχει συνδεθεί με σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία, την κοινωνικοποίηση και τη συναισθηματική ανάπτυξη.

·                     Κοινωνική απομόνωση: Τα ιδρύματα συχνά απομονώνουν τα παιδιά από το κοινωνικό σύνολο, εμποδίζοντας την ομαλή ένταξη και συμμετοχή τους στην κοινωνία.

·                     Διεθνή πρότυπα και αποτελεσματικότητα: Η διεθνής βιβλιογραφία και η εμπειρία έχουν καταδείξει ότι η στήριξη της οικογένειας και οι μικρές κοινοτικές δομές οικογενειακού τύπου συνδέονται με καλύτερα αποτελέσματα όσον αφορά την ποιότητα ζωής, ασφάλεια και την κοινωνική ένταξη.

Ζητάμε

ü    Κλείσιμο όλων των ιδρυμάτων.

ü    Δημιουργία και στελέχωση μικρών δομών οικογενειακού τύπου μέσα στην κοινότητα και για μεγαλύτερους ανήλικους δημιουργία δομών ημιατόνομης διαβίωσης.

ü    Στελέχωση των κοινωνικών υπηρεσιών στα νοσοκομεία.

ü    Στελέχωση των μαιευτικών κλινικών με Κοινωνικού Λειτουργούς με εξιδίκευση στην κοινωνική εργασία με την οικογένεια.

ü    Στελέχωση των σχολικών μονάδων με Κοινωνικούς Λειτουργούς με εξιδίκευση στην κοινωνική εργασία με την οικογένεια.

Η ύπαρξη αυτών των δομών είναι μονόδρομος. Η ανυπαρξία τους αφήνει στο απυρόβλητο παιδοκτόνους όπως αυτούς της Κυψέλης και της Πάτρας.

Καλούμε τους/ις συναδέλφους/ισσες να υπερασπιστούν με αγώνες την ενσωμάτωση των δομών κοινωνικης προνοιας στα σχολεία.